Als gelovigen zich nu eens gedroegen naar wat ze eigenlijk niet mogen

Als gelovigen zich nu eens gedroegen naar wat ze eigenlijk niet mogen.

Het is opvallend en verontrustend hoe gelovigen kernpunten in hun heilige geschriften (Tora, Bijbel en Koran) niet alleen betwijfelbaar uitleggen, maar ook in veel gevallen tegenovergesteld en dus geheel tegenstrijdig in de praktijk brengen.
In de Koran staat geschreven, dat moslims zichzelf niet moeten doden, dat zij geen andere moslims mogen doden en dat zij gevangenen niet mogen doden. Hen die dit toch doen wacht de hel.
Dit verbod staat haaks op gebeurtenissen die wij dagelijks kunnen constateren en hiermee in strijd zijn. Jihadisten plegen zelfmoordaanslagen.

Onder de slachtoffers van de aanval op de Twin Towers bevonden zich enige honderden moslims. Het doden van gevangenen, nota bene menigmaal ook nog moslim, is schering en inslag bij ISIS.
Velen gematigde of wel goed levende moslims zijn het met dit tegenstrijdige gedrag absoluut niet eens, maar dit Koran onwaardige gedrag wordt niet fel in eigen kring bestreden.
Wat het jihadisme betreft vindt er ook een ontheiliging van dit woord en zijn betekenis plaats. Jihad betekent strijd en wordt thans gebruikt voor de oorlog tegen de ongelovigen en het westen, Amerika voorop. De oorspronkelijke betekenis van jihad is echter zelfstrijd en wel het dagelijkse gevecht met jezelf om op het juiste pad te blijven en niet van de geboden af te wijken. Zo niet dan kun je worden gestraft volgens de sharia, welk woord de betekenis heeft van ‘het rechte pad.’
Hoe groot die innerlijke strijd is, blijkt wel uit het feit, dat de Koran vol staat met honderden woorden voor tuchtiging en bestraffing tot in de eeuwigheid toe als je in de hel belandt. De Koran heeft dit gemeen met de Bijbel. Hierin komt het woord hel (Gehenna) weliswaar minder vaak voor dan Jahannam in de Koran, maar ook de Bijbel wemelt van de waarschuwingen om de juiste koers te blijven varen op het gevaar af anders verdoemd te raken. Christenen zijn bovendien opgezadeld met de erfzonde als gevolg van het eten van een verboden vrucht. Voor het wegnemen van die zonde heeft Jezus weliswaar zijn leven geofferd, maar straffen hiervoor zijn nog steeds niet weggenomen. De vrouw kent nog altijd zware en pijnlijke bevallingen. Het jodendom leunt ook zwaar op afvalligheid en overtredingen, waardoor derhalve de drie monotheïstische godsdiensten vuur en zwavel in het vooruitzicht houden voor elk mens die niet zuiver is in de toepassing van de leer, de navolging van de wet of de onderwerping aan de geboden.
Blijkbaar heeft God of Allah zijn schepsels niet hoog zitten, want waarom moeten ze dan zo ongeveer in elk hoofdstuk of soera in het juiste spoor worden gehouden met het preken van doem en hellenis. In de Islam begint het te lijken op een constante hersenspoeling. De vrome moslim is immers gehouden liefst vijf keer per dag zich knielend te onderwerpen en zijn belijdenisverzen te citeren. Aannemende dat Allah niet doof is, is vijf keer per dag blijkbaar nodig om de onderworpene in het gareel te houden. De verleidingen zijn blijkbaar hoog. De christelijke leer doet hier niet veel voor onder en de joden hebben ook thuis een klaagmuur in de vorm van een altaarachtige bidplaats.

De drie godsdiensten verschillen sterk. Zo weten joden zich gehouden aan de wet, christenen aan de heilsleer en moslims aan de orthopraxie (de juiste daden). Maar in zeker één zwaarwegend opzicht komen zij overeen: de boetedoening voor het afwijken van wat hun geloofsheer voorschrijft.
De gemeenschappelijke kern komt zoziende neer op: pas op, want anders zwaait er wat! Een mens is nog niet geboren of hij/zij weet zich in een keurslijf gegoten en op een levenspad met aan beide zijden een dagelijkse roeptoeterende vangrail als een constante reclame van bovenaf, die verkondigt ‘rij recht, bij voorgeschreven gedrag wacht u de hemel.’


Komen deze arme gelovigen hier ooit van af? Naar de Sterspot aangeeft, pas na hun dood in die hemel. Op de vraag of je daar dan een beetje jezelf mag zijn, krijgen zij hier geen antwoord. Naar mijn bescheiden redenenatie is het antwoord ontkennend. In de hemel wordt men niet geacht vrijelijk te doen waar op aarde tuchtiging of hellegang op stond. Dat zou de ultieme paradox zijn. Maar wat heb je er dan te doen? Bidden? God heiligen en danken hoeft niet, want je bevindt je al in de eeuwige tempel, kathedraal of masjid. Boeken lezen dan? Onwaarschijnlijk, want juist die boeken zijn interessant die zich afspelen op het toneel van onzekerheid, zoeken naar het rechte pad en ongepast gedrag naar anderen. Spelletjes dan? Ook niet waarschijnlijk, al was het maar omdat die toch doorgaans een winstdoel kennen en in de hemel moet je een ander niet de loef af willen steken. Kortom saaiheid troef. Televisie is er evenmin, behoudens die permanente one man talkshow. De hemel als digitale Facebook zonder verdere teksten.
Ik heb zogezegd mijn twijfels bij deze uitgestelde beloning. Maar ik moet toegeven dat de logica die ik graag volg op aarde ook wel tot één van de zonden wordt gerekend.

Ben Warner