Welkom, Gasten
Gebruikersnaam: Wachtwoord: Onthoud mij

Onderwerp: Een gelukkige atheïst

Een gelukkige atheïst 16 mrt 2016 09:30 #1

  • H.Ansems
  • H.Ansems's Profielfoto
  • Offline
  • Nieuwkomer
  • Berichten: 1
  • Karma: 0
In mijn jonge jaren als leerling van een middelbare school las ik “Het Verschijnsel Mens” van Teilhard de Chardin. Een beter boek ben ik nadien nooit meer tegengekomen. Het idee van een natuurlijke, innerlijke kracht (de binnenkant van alle materie) die ons leidt naar een evoluerend, de mens overstijgend bewustzijn is mij altijd bijgebleven. De consequentie van een steeds maar toenemend bewustzijn betekent dat de mensheid op weg is naar stadium van uiterste geestelijke intensiteit en verbondenheid (de Noosfeer).
Bij dit hele idee overdacht ik vele malen de door zoveel mensen gevoelde behoefte aan een God die hen zal leiden naar een gelukkig, individueel voortleven tot in de eeuwigheid. Ik vroeg mijzelf af: Als wij dit stadium van opperste bewustzijn zullen bereiken in de toekomst, waarom zouden wij op dat moment nog behoefte hebben aan de beperkte menselijke individualiteit, zoals we die nu kennen? Ik ben ervan overtuigd dat al onze zorgen over het voortleven van onze individuele persoon te maken hebben met ons (nog) beperkte bewustzijn. Wij mensen zijn eenvoudigweg nog niet zover dat we echt in ruimte en tijd kunnen denken (en voelen), aangezien we nog teveel gefixeerd zijn op onze tijdelijke lichamen. Moeten wij bijvoorbeeld medelijden hebben met onze aapachtige voorouder, omdat hij niet heeft kunnen voortleven met zijn apenlichaam en zijn apengeest tot in onze wereld van bewustzijn? Naar mijn mening moeten we een onderscheid maken tussen individualiteit, die per definitie tijdelijk is, en bewustzijn, dat overkoepelend, verbindend en per definitie onbegrensd is. Ons zelfbewustzijn is weliswaar al een hogere vorm van bewustzijn, maar wordt toch ten onrechte door velen als louter individueel ervaren. Echter, als zelfbewustzijn een individuele aangelegenheid zou zijn, hoe kan het dan dat wij met onze geest onszelf kunnen verplaatsen in de geest van anderen? Wij beschikken immers over een theory of mind. Wij zijn tot op zekere hoogte in staat om te denken en te voelen als onze medemens. En deze theorie of mind is evoluerende: Wij zijn steeds beter in staat om ons in de gedachtenwereld en gevoelswereld van onze medemensen te verplaatsen. Dat kunnen wij al veel beter dan onze voorouders van enige eeuwen terug. Denk aan de wrede straffen, de heksenverbrandingen en de slavernij , welke wij nu beslist niet meer zouden accepteren, omdat wij ons nu terdege kunnen inleven in de slachtoffers. En in de toekomst zal onze theory of mind zich nog veel verder ontwikkelen door verfijnde en verbeterde communicatietechnieken.
Teilhard de Chardin voorzag als geen ander dat hoe meer onze innerlijke krachten zich zullen verdiepen en hoe meer ons bewustzijn zal evolueren , hoe meer wij afstand kunnen nemen van onze individualiteit en hoe meer wij zullen komen tot verbondenheid en liefde. Dit alles in aanmerking nemend is het voor mij duidelijk dat wij geen speciale, op onze individuele persoon gerichte God nodig hebben. Door onze nog beperkte theory of mind hebben wij bovendien de neiging ons deze God voor te stellen als een mensachtig (vaderlijk) wezen met mensachtige (individu-gebonden) doelstellingen. Wat wij nodig hebben is ontzag voor de innerlijke kracht van de gehele natuur en een open geest voor wetenschap en altruïsme. In feite maakte Teilhard van mij een gelukkige atheïst.
Harry Ansems, www.transhumanfuture.com
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.

Een gelukkige atheïst 20 mrt 2016 11:36 #2

  • hidkees
  • hidkees's Profielfoto
  • Offline
  • AV-Lid
  • Berichten: 2
  • Karma: 1
Een god hebben we niet nodig, ik ook niet.
Dat er een niet-individueel bewustzijn bestaat, geloof ik ook niet.
Dat we ons in anderen kunnen verplaatsen, is een mogelijkheid die we hebben door onze hoogontwikkelde hersenen. En die evolueren verder, mede door ervaring en kennis die we opdoen.
Dat we geen wrede straffen meer willen, is eerder een zaak van cultuur. Trouwens, als ergens een ernstig misdrijf plaatsgevonden heeft, hoor je veel mensen over keihard straffen, zelf zouden ze de daders wel willen mishandelen of doodschieten.
Wreed straffen wordt ook nog volop gedaan in andere culturen, denk maar aan Syrië, Saoedi-Arabië, Iran ...
Een bewustzijn of ziel bestaat volgens mij niet buiten een lichaam. Als na de dood een onstoffelijke geest of ziel zou blijven bestaan, waar was die dan voor de geboorte? Ja, dan moet je al in reïncarnatie geloven.
Alleen ingelogde leden kunnen reageren.
Moderators: Mod.2